อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ โก หิ นาโถ ปโร สิยา

อธิบายเนื้อความพอสังเขป
Post Reply
Quantum
Posts: 26
Joined: Wed Aug 22, 2018 12:32 pm

อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ โก หิ นาโถ ปโร สิยา

Post by Quantum » Sat Sep 01, 2018 11:54 am

      อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ          โก หิ นาโถ ปโร สิยา
      อตฺตนา หิ สุทนฺเตน               นาถํ ลภติ ทุลฺลภํ.
ตนแล เป็นที่พึ่งของตน คนอื่น ใครเล่าจะเป็นที่พึ่งได้
ก็บุคคลมีตนฝึกฝนดีแล้ว ย่อมได้ที่พึ่งที่ได้ยาก.
 (พุทฺธ) ขุ. ธ. ๒๕/๓๖.
บุคคลในโลกนี้ล้วนปราถนาที่พึ่งกันทั้งสิ้น แต่ว่าที่พึ่งนั้นจะสามารถช่วยเหลือเราได้อย่างแท้จริงหรือไม่นั้นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง บุคคลผู้มีปัญญาเบาหลงงมงายในภูเขาบ้าง แม่น้ำบ้าง ต้นไม้บ้างว่าเป็นสรณะ แต่สิ่งเหล่านั้นกลับฟ้องความไร้ซึ่งกำลังในตัวมันเอง คือภูเขาถ้ามีแร่ธาตุสำคัญเป็นที่ต้องการ ไม่ช้าก็จะถูกขุดถูกระเบิดจนเป็นลานโล่ง แม่น้ำถูกมนุษย์เองนั่นแหละเบียดเบียนด้วยการทิ้งของเสียหรือสิ่งเป็นพิษลงไปจนไม่สามารถจุนเจือต่อระบบนิเวศต่อไปได้ และตัวอย่างสุดท้ายคือต้นไม้ ไม่ว่าจะอยู่ในป่าลึกเพียงใด ถ้าได้ขนาดหรือเป็นไม้มงคลย่อมไม่พ้นความโลภของมนุษย์ไปได้เช่นกัน รวมความว่าทุกสิ่งที่กล่าวมาต่างถูกสิ่งเดียวกันทำลายด้วยความโลภ ดังนั้นที่พึ่งที่ดีที่สุดอาจจะเป็นมนุษย์ด้วยกันนี่เอง แต่ว่าบุคคลอื่นไม่สามารถติดตามช่วยเหลือใครคนใดคนหนึ่งได้ตลอดเวลาหรือตามแก้ได้ทุกปัญหา จะขอยกตัวอย่างง่ายๆ นั่นคือ มารดาบิดาที่รักบุตรธิดาดุจรักตนเองโดยไม่มีข้อแม้ แต่เมื่อเราโตขึ้นแยกตัวออกมาสร้างครอบครัว พวกท่านก็ไม่สามารถเข้ามาช่วยจัดการปัญหาต่างๆได้ทุกประการ มีแต่ตัวเราเองเท่านั้นที่อยู่กับตนตลอดเวลาทุกลมหายใจ ทั้งยามหลับ ยามตื่น ดังนั้นถ้าจะถามว่าผู้ที่อยู่ใกล้ที่สุดย่อมเหมาะสมที่จะสามารถช่วยเราได้มากที่สุดนั่นเอง ในที่นี้ไม่มีใครเลยตามที่ได้กล่าวแล้วในเบื้องต้นนั่นเอง ในทางธรรมยิ่งเห็นได้ชัดเจนเพราะว่าการสร้างบารมี หรือการบรรลุคุณวิเศษประการใดประการหนึ่งเป็นเรื่องเฉพาะตนเท่านั้น แม้แต่พระบรมศาสดาจอมไตรก็ไม่อาจช่วยเหลือได้ เป็นแต่เพียงแนะนำในทางที่ง่าย บอกทางที่ถูก เป็นมิตรผู้ชี้ทางในสังสารวัฏอันยาวนานนี้เท่านั้น แม้พระองค์เองในครั้งที่ยังเป็นพระโพธิสัตว์ บากบั่นฝึกตนเพื่อความรู้ใหญ่ก็สำเร็จได้ด้วยตนเองเหมือนกัน จะนับอะไรด้วยสาวกภูมิที่ไม่ต้องลำบากเช่นนั้น ทางที่ไปได้คนเดียว เมื่อท่านฝึกตน ทรมานตนจนสามารถไปให้ถึงแล้วท่านจะไม่ต้องพึ่งผู้ใดอีก แต่จะเป็นที่พึ่งให้แก่คนอื่นต่อไป

บุคคลอื่นไม่สามารถเป็นที่พึ่งแก่เราได้ด้วยเหตุที่ว่าเขามิได้อยู่กับเราตลอดเวลาและในโลกนี้ไม่มีผู้ใดที่จะเจาะจงบุคคลเดียวตลอดเวลา ด้วยเหตุผลดังกล่าวผู้ที่อยู่กับเราตลอดเวลานั้นก็คือเรานั่นเอง ดังนั้นผู้ที่เหมาะสมและสามารถช่วยเหลือเรามากที่สุดก็คือตัวของเราเอง เมื่อบุคคลฝึกฝนตนเองเพื่อสร้างเกาะอันเป็นที่พึ่งเขาจะได้ที่พึ่งที่คนอื่นพึ่งได้โดยยากเพราะตนเองนั่นแหละจะเป็นที่พึ่งของตน
อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ  โก หิ นาโถ ปโร สิยา.jpeg
อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ โก หิ นาโถ ปโร สิยา.jpeg (38.99 KiB) Viewed 60 times
อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ  โก หิ นาโถ ปโร สิยา.jpeg
อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ โก หิ นาโถ ปโร สิยา.jpeg (38.99 KiB) Viewed 60 times


กรรมใดที่เป็นบุญขอสรรพสัตว์จงมีส่วน สิ่งใดเป็นบาปขอท่านจงมองให้เป็นครู

Post Reply